Achter Nicky Romero zit Nick

Wanneer iemand jarenlang succesvol is, zijn we geneigd vooral naar het zichtbare resultaat te kijken. Naar het podium, de mensenmassa, de muziek, het bereik, de reizen en de naam. We zien Nicky Romero. Maar een naam denkt niet. Een merk twijfelt niet. Een artiest hoeft na afloop van een show niet na te denken over wie hij morgen wil zijn. De mens erachter wel.

Achter DJ en producer Nicky Romero zit iemand die ontzettend bewust nadenkt over wat hij doet. Nick observeert, analyseert en kijkt vooruit. Hij is niet alleen creatief, maar begrijpt ook hoe een industrie werkt, hoe je daarin een positie bouwt en vooral hoe je die positie jarenlang behoudt zonder stil te blijven staan. De Masterclass podcastbelichting die we kregen voor de start van de opnames, liet mij direct zien wat hem uitzonderlijk maakt.

Hij praat niet als iemand die toevallig ontzettend goed muziek kan maken en daar vervolgens wereldberoemd mee is geworden. Je merkt dat achter de artiest een denker en ondernemer zit. Iemand die begrijpt dat talent deuren kan openen, maar dat talent alleen nooit voldoende is om vijftien jaar later nog steeds wereldwijd relevant te zijn. Daarvoor moet je blijven bewegen, beslissingen nemen, jezelf opnieuw uitvinden en ook bewust ergens 'nee' tegen zeggen.

Tegelijkertijd ontstaat daarmee een interessante tegenstelling. Want ergens onderweg is Nick ook Nicky Romero geworden.

Die twee namen verwijzen naar dezelfde persoon, maar betekenen niet hetzelfde.

Nicky Romero is degene die een festivalterrein binnenloopt en bij duizenden mensen direct iets oproept. Het is de naam op de poster, de artiest op het podium, de verwachting die ontstaat zodra hij ergens verschijnt. Nick is degene die daarna weer naar huis gaat. Die bedrijven runt, verantwoordelijkheid draagt, relaties onderhoudt, nadenkt over morgen en uiteindelijk, net als ieder ander, maar 24 uur in een dag heeft.

Daarom is het ook niet toevallig dat padel zo'n belangrijke uitlaatklep voor hem is geworden.

Op de baan hoeft hij even geen Nicky Romero te zijn. Daar staat Nick.

Geen podium, geen show en geen verwachting die hoort bij een wereldwijd bekende naam. Gewoon een racket, een bal, vier mensen en de behoefte om te winnen. Het competitieve zit er nog steeds in — waarschijnlijk krijg je dat er überhaupt niet uit — maar de context verandert. Padel geeft een plek waar hij kan bewegen, spelen en strijden zonder dat daar voortdurend de artiest Nicky Romero aan vastzit.

Dat lijkt een klein detail in het verhaal van iemand met zo'n carrière. Ik denk dat het precies het tegenovergestelde is.

Hoe groter het podium wordt, hoe belangrijker de plekken worden waar dat podium niet bestaat.

Want succes geeft vrijheid, maar creëert tegelijkertijd verwachtingen. Naarmate een naam groter wordt, gaan steeds meer mensen iets vinden van wat je doet, waar je verschijnt en wie je zou moeten zijn. Dan wordt het vermogen om plekken te houden waar je simpelweg jezelf kunt zijn wel belangrijker dan nóg een podium, nóg een hit of nóg een miljoen streams.

Nicky Romero heeft inmiddels weinig meer te bewijzen. Zijn naam staat. Zijn carrière staat. Hij heeft podia gezien waar anderen hun hele leven van dromen. Toch zat er tegenover mij geen man die het gevoel gaf dat hij ergens was aangekomen. Integendeel. Er zat iemand die nog steeds nieuwsgierig is, vragen stelt, nadenkt en zichtbaar plezier haalt uit bouwen en creëren.

Iemand die niet achteroverleunt op wat Nicky Romero heeft bereikt, maar nadenkt over wat Nick hierna wil doen.

Misschien kijken we daarom te vaak naar de verkeerde kant van succes. We vragen hoe iemand beroemd werd, hoeveel mensen er voor een podium stonden of wat het volgende grote doel is. Terwijl de interessantere vraag misschien is wie iemand moet worden om dat succes jarenlang te kunnen dragen — en hoe je ervoor zorgt dat achter die steeds grotere naam nog steeds dezelfde mens kan bestaan.

Deze week kwam Nicky Romero naar ON POINT.

Ik sprak Nick.